Van een gesloten deur naar een nieuw begin

Soms begint een groot verhaal met iets heel kleins. In dit geval met een bos bloemen.

Iedere week delen we bloemen uit in de wijken waar we werken. Het is een eenvoudige manier om contact te maken. Een bloem geeft ons een reden om aan te bellen en zorgt soms voor een gesprek dat anders nooit zou zijn ontstaan.

In een flat in Dordrecht merkten we tijdens onze bezoeken iets op. In eerste instantie dachten we dat we een kattenbak roken, maar iedere week werd de geur in het portiek sterker. Bij één woning kregen we steeds geen gehoor. De bewoner deed de deur niet open.

Als iemand de deur gesloten houdt

Omdat we vaker in de flat kwamen, zagen en roken we dat de situatie veranderde. We begonnen ons zorgen te maken en deelden ons signaal met de wijkregisseur van woningcorporatie Trivire.

De geur werd steeds indringender, maar de deur bleef dicht.

Later werd duidelijk waarom de bewoner niemand binnen wilde laten. Hij was bang dat mensen zouden zien hoe hij leefde en dat hij daardoor zijn woning zou kwijtraken. Zijn grootste angst was om dakloos te worden. De schaamte was groot en zijn angst om alles kwijt te raken nog groter.

Pas toen de GGD hem kon verzekeren dat hij niet op straat zou komen te staan, durfde hij de deur te openen.

Wat er achter de voordeur speelde

Wat binnen werd aangetroffen was schrijnend. De woning was in zo’n slechte staat dat er veel moest gebeuren. Maar vanaf het moment dat de deur openging, kon er ook daadwerkelijk iets veranderen.

Verschillende organisaties kwamen samen in actie. De bewoner kreeg tijdelijk een andere plek om te verblijven, zodat zijn woning volledig kon worden opgeknapt. Tegelijkertijd werd de zorg en begeleiding geregeld die hij nodig had.

Uiteindelijk kon hij terug naar zijn eigen huis. Dit keer naar een plek waar hij weer verder kon.

Signaleren begint met aanwezig zijn

Dit verhaal laat zien waarom het belangrijk is om aanwezig te blijven in een wijk. Tijdens één bezoek was de deur gesloten gebleven en hadden we waarschijnlijk nooit geweten wat er speelde. Juist doordat we vaker terugkwamen, zagen we dat er iets veranderde en konden we op tijd aan de bel trekken.

Daarna was samenwerking essentieel. De woningcorporatie, de GGD en andere betrokken professionals hadden hetzelfde doel: deze bewoner helpen zonder oordeel en voorkomen dat zijn situatie verder verslechterde.

Voor ons begon het met aanbellen en goed opletten. Met een bos bloemen in onze handen. Soms is dat genoeg om uiteindelijk een deur te openen.